Eelt voor de koning

‘Minstens twee Kamerleden weigeren om tijdens de troonswisseling hun eelt aan de toekomstige koning af te leggen.’ Zo verstond ik presentator Twan Huys van Nieuwsuur gisternacht, tijdens de herhaling om 1:11 p.m.

Kamerleden en ministers die hun kostbaarste eelt van hun lichaam schrapen of pulken en dit één voor één aanbieden aan onze kersverse koning Willem-Alexander. Een modern ritueel voor een modern koningschap?

Boeiender dan de formele en oersaaie eed die alle Kamerleden op 30 april dienen op te lepen. ‘Wij zweren dat wij uw onschendbaarheid en de rechten van uw koningschap zullen handhaven.’ En dat een paar honderd keer. Gááp!

Zoiets onbenulligs als het afleggen van deze inhoudsloze en symbolische eed – Ferry Mingelen onderstreepte nog eens fijntjes dat de eed niets betekent voor de in de grondwet verankerde verhouding tussen koning en parlement – is voor onbekende Kamerleden natuurlijk een uitgelezen kans om ook eens in Nieuwsuur te komen.

Om het spel van de politiek, het vergaren van zoveel mogelijk voorkeurstemmen, te winnen, zal je het zo goed mogelijk moeten meespelen. Daar hebben eedonthouders en SP-Kamerleden Sadet Karabulut en Farshad Bashir kennelijk geen boodschap aan, zij zijn liever principieel. ‘Er zijn grenzen,’ aldus Karabulut. Helaas kwam ze niet met een alternatief, een gemiste kans.

Een eeltritueel lijkt mij zo gek nog niet. Het zal vast prachtige televisie opleveren. We zien hoe Rutte in de Nieuwe Kerk naast Samson zit te smoezen vlak voor aanvang van het ‘ritueelt’, dat wordt ingeleid met een schuine toespraak van Herman Pleij, emeritus hoogleraar Vaderlandse Cultuur. Terwijl Pleij een vurig betoog over lustopwekkende eeltgerechten uit de Middeleeuwen uitrolt, zoomt de NOS-regie in op onze minister-president. De wereld kijkt mee, een liplezer van de NOS ondertitelt, de wereld leest mee in vertaling.

‘Waar komt jouw eelt vandaan?’ fluistert Rutte in Samsons oor. ‘Van mijn hoofd, ik heb eelt op mijn hoofd, van die tondeuse weetjewel,’ antwoordt Samson terwijl hij nog eens over zijn schedel wrijft. Hij vindt een laatste restje, pulkt het er met zijn nagel vanaf en doet het in een meegebracht luciferdoosje. Rutte grijnst. ‘Ik ga het eelt van mijn rechterhand afleggen. Rukeelt, Diederik, rukeelt.’

Dan schakelt de regie over naar het beeld van Anouchka van Miltenburg, voorzitter van de Tweede Kamer. De eerste die haar eelt aan de koning mag afleggen. Volgens de roddelbladen, die speciale ‘Waar komt het eelt vandaan?’-bijlagen hadden gemaakt, betreft het eelt van haar billen. In de weekenden fietst de Kamervoorzitter ANWB tochten.

‘In uw handen beveel ik U, majesteit, mijn eelt aan,’ zegt Van Miltenburg, geknield voor de koning, haar groteske hoofddeksel mag opblijven.

De koning pakt een verdroogd stukje vel dat hem wordt aangereikt op een damasten servet. Hij steekt het in zijn mond, kauwt er eventjes op en slikt door. Terwijl de minister-president wordt omgeroepen, neemt koning Willem-Alexander een slokje water.

Close-up.

Maartje van Wegen geeft commentaar. ‘Een waterscheiding in het leven van Willem-Alexander. Van prins pils naar waterkoning. Het is volbracht.’

Het Nederlandse volk huilt tranen van geluk, het zal handhaven, de driedubbele recessie voorbij.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *